Monthly Archives Ιούλιος 2021

ευθύνη Δήμου για παράλειψη αντικατάστασης πινακίδας που έχει καταστραφεί

Το γραφείο μας ανέλαβε τη διεκδίκηση αποζημίωσης για λογαριασμό πελάτη μας που ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα, εξαιτίας της καταστροφής της πινακίδας ΣΤΟΠ που κανονικά θα υπήρχε στην πορεία του αλλά είχε αποκολληθεί  την προηγουμένη ημέρα. Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία αρμόδιοι και υπεύθυνοι για τη συντήρηση και την αποκατάσταση των ζημιών που προκαλούνται στις πινακίδες σηματοδότησης των οδών είναι οι Δήμοι. Το γραφείο μας με μεθοδικότητα και επιμονή πραγματοποίησε έρευνα και συγκέντρωσε έγγραφα που αποδείκνυαν την προγενέστερη ενημέρωση του αρμοδίου Δήμου από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα περί της καταστροφής της πινακίδας και την αμέλεια του για την άμεση αντικατάστασή της ή έστω για τη λήψη προληπτικών μέσων ενημέρωσης των χρηστών της οδού περί της σηματοδότησης της οδού όπου κινούνται. Το Διοικητικό Πρωτοδικείου Πειραιά έκανε δεκτή της αγωγή αποζημίωσης που ασκήσαμε και εξέδωσε την υπ’ αριθμ. Α1539/2021 απόφασή του με την οποία αναγνώρισε την ευθύνη του Δήμου και την υποχρέωσή του να καταβάλλει αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη ο πελάτης μας λόγω του τραυματισμού του, καθώς διέγνωσε την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πρόκλησης της σωματικής βλάβης του και της παράλειψης του Δήμου να αποκαταστήσει τη ζημιάς της πινακίδας που είχε καταστραφεί. :
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την ανωτέρω απόφαση :
«….Επειδή, ο Εισαγωγικός Νόμος του Αστικού Κώδικα (ΕισΝΑΚ-πδ 456/1984, Α΄ 164) ορίζει στο άρθρο 105 ότι «Για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του Δημοσίου, κατά την ενάσκηση της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, το Δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος» και στο άρθρο 106 ορίζει ότι οι διατάξεις, μεταξύ άλλων, του προηγούμενου άρθρου «εφαρμόζονται και για την ευθύνη των δήμων, των κοινοτήτων ή άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου από πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων που βρίσκονται στην υπηρεσία τους». Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, ευθύνη προς αποζημίωση γεννάται όχι μόνο από την έκδοση μη νόμιμης εκτελεστής διοικητικής πράξης ή από τη μη νόμιμη παράλειψη έκδοσης τέτοιας πράξης, αλλά και από μη νόμιμες υλικές ενέργειες των οργάνων του Δημοσίου ή Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) ή από παραλείψεις οφειλόμενων νόμιμων υλικών ενεργειών αυτών, εφόσον οι υλικές αυτές ενέργειες ή παραλείψεις συνάπτονται με την οργάνωση και τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών ή των υπηρεσιών νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου. Εξάλλου, κατά την έννοια των ίδιων ως άνω διατάξεων, ευθύνη του Δημοσίου ή του ΟΤΑ υπάρχει, συντρεχουσών και των λοιπών προϋποθέσεων του νόμου, όχι μόνο όταν με σχετική πράξη ή παράλειψη οργάνου τους παραβιάζεται συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα εκ της κείμενης εν γένει νομοθεσίας, καθώς και τα κατά τα δεδομένα της κοινής πείρας και τις αρχές της καλής πίστης προσιδιάζοντα στη συγκεκριμένη ιδιαίτερα καθήκοντα και υποχρεώσεις (βλ. ΣτΕ 2796/2006 7μ., 76/2018, 2327/2015, 877, 1183/2013, 1019/2008, 2741/2007 κ.ά.). Ο κατά τα ανωτέρω παράνομος χαρακτήρας της ζημιογόνου πράξης, παράλειψης ή υλικής ενέργειας αρκεί για να στοιχειοθετηθεί η ευθύνη του Δημοσίου ή ΟΤΑ, χωρίς να απαιτείται και η διαπίστωση πταίσματος του οργάνου τους (βλ. ΣτΕ 1413/2006 7μ.). Απαραίτητη, πάντως, προϋπόθεση για την επιδίκαση αποζημίωσης είναι η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παράνομης πράξης ή παράλειψης ή υλικής ενέργειας ή παράλειψης υλικής ενέργειας του δημοσίου οργάνου και της επελθούσας ζημίας. Αιτιώδης δε σύνδεσμος υπάρχει όταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, η πράξη ή η παράλειψη είναι επαρκώς ικανή (πρόσφορη) και μπορεί αντικειμενικά, κατά τη συνήθη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία (βλ. ΣτΕ 322/2009 7μ., 334/2008 7μ., 473/2011, 1024/2005). Για την ως άνω αποζημίωση απαιτείται επίσης όπως η πράξη ή παράλειψη ή υλική ενέργεια των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου ή του ΟΤΑ να είναι παράνομη, δηλαδή να παραβιάζεται με αυτήν κανόνας δικαίου, με τον οποίο προστατεύεται ορισμένο ατομικό δικαίωμα ή συμφέρον. Σε περίπτωση συνδρομής των ως άνω προϋποθέσεων, το Δημόσιο ή το νπδδ υποχρεούται να αποκαταστήσει, σύμφωνα με το άρθρο 298 του Αστικού Κώδικα (ΑΚ – πδ 456/1984, Α΄ 164), κάθε θετική ή αποθετική ζημία (διαφυγόν κέρδος) από αδικοπραξία, δικαιούχος δε της αποζημίωσης είναι εκείνος που ζημιώθηκε άμεσα από αυτήν…….
……..Επειδή, εξάλλου, στο άρθρο 1 του ν. 3155/1955 «Περί κατασκευής και συντηρήσεως οδών» (Α΄ 63), ορίζεται ότι «Αι οδοί της χώρας διακρίνονται εις: α) Εθνικάς, β) Επαρχιακάς και γ) Δημοτικάς ή Κοινοτικάς», στο άρθρο 4 ότι «Δημοτικαί και Κοινοτικοί οδοί είναι αι οδοί αι εξυπηρετούσαι τας πάσης φύσεως ανάγκας ενός Δήμου ή μιας Κοινότητος εντός των διοικητικών ορίων αυτού» και στο άρθρο 5 παρ. 3 ότι «Αι δημοτικαί και Κοινοτικοί οδοί κατασκευάζονται, ανακαινίζονται και συντηρούνται υπό των οικείων Δήμων και Κοινοτήτων», ενώ στο άρθρο 75 του ν. 3463/2006 «Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων» (Α΄ 114), όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο, ορίζεται ότι «Ι. Οι δημοτικές και οι Κοινοτικές αρχές διευθύνουν και ρυθμίζουν όλες τις τοπικές υποθέσεις, σύμφωνα με τις αρχές της επικουρικότητας και της εγγύτητας, με στόχο την προστασία, την ανάπτυξη και τη συνεχή βελτίωση των συμφερόντων και της ποιότητας ζωής της τοπικής κοινωνίας. Οι Αρμοδιότητες των Δήμων και Κοινοτήτων αφορούν, κυρίως, τους τομείς: α) Ανάπτυξης, στον οποίο περιλαμβάνεται, ιδίως: … β) Περιβάλλοντος, στον οποίο περιλαμβάνεται, ιδίως: … γ) Ποιότητας Ζωής και Εύρυθμης Λειτουργίας των Πόλεων και των Οικισμών, στον οποίο περιλαμβάνεται, ιδίως: 1. … 4. Η ρύθμιση της κυκλοφορίας, ο καθορισμός πεζοδρόμων, μονοδρομήσεων και κατευθύνσεων της κυκλοφορίας … και γενικότερα η λήψη μέτρων για την αποφυγή δυσμενών επιδράσεων στην ασφάλεια της κυκλοφορίας, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. 5. … 13. … 14. Η ονομασία των οδών, πλατειών, η τοποθέτηση πινακίδων πληροφορίας … 15. Η μελέτη των έργων συντήρησης και βελτίωσης του οδικού δικτύου αρμοδιότητας δήμου. 16. Η εκπόνηση κυκλοφοριακών μελετών, καθώς και η μελέτη, εκτέλεση και επίβλεψη τωνεργασιών σήμανσης, σηματοδότησης και ηλεκτροφωτισμού του οδικού δικτύου του δήμου. 17. … 39. … δ) … η) …». Περαιτέρω, ο ν. 3481/2006 (Α΄ 162) ορίζει στο άρθρο 7 ότι «1. … 2. … 3. Με αποφάσεις των κατά τόπους αρμόδιων Γενικών Γραμματέων των Περιφερειών της Χώρας, οι οποίες λαμβάνουν υπ’ όψιν την απόφαση της παραγράφου 2 και εκδίδονται εντός έξι (6) μηνών από την έναρξη ισχύος της και δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθορίζονται οι οδοί που ανήκουν στην αρμοδιότητα
συντήρησης των υπηρεσιών της οικείας Περιφέρειας και των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων. Αρμόδιοι προς συντήρηση όλων των υπόλοιπων δημόσιων οδών είναι οι δήμοι και οι κοινότητες, ο καθένας μέσα στα όρια της διοικητικής του περιφέρειας. 4. Για την εφαρμογή των παραγράφων 2 και 3, ως “συντήρηση” νοείται η αποκατάσταση των βλαβών του οδοστρώματος και των στοιχείων ασφαλείας της οδού (στηθαία, νησίδες ασφαλείας, σήμανση κ.ο.κ.), επιφυλασσομένων των διατάξεων που ισχύουν κάθε φορά για την αρμοδιότητα και τις ευθύνες των Οργανισμών Κοινής Ωφέλειας …». Σύμφωνα με τις προπαρατεθείσες διατάξεις, η παράλειψη συντήρησης ή η πλημμελής συντήρηση των δημοτικών οδών, η οποία περιλαμβάνει και τη συντήρηση των ρυθμιστικών της κυκλοφορίας πινακίδων σήμανσης, θεμελιώνει, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 105 και 106 του ΕισΝΑΚ, ευθύνη του Δήμου, στα διοικητικά όρια του οποίου οι οδοί αυτές εμπίπτουν, για την αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε σε τρίτους, εφόσον, βεβαίως, συντρέχουν και οι λοιπές προς τούτο προϋποθέσεις του νόμου……
…………Επειδή, όπως προκύπτει από το σύνολο του προσκομιζόμενου αποδεικτικού υλικού, το ένδικο τροχαίο ατύχημα και η σύγκρουση της ……….-…… δίκυκλης μοτοσυκλέτας του ενάγοντος, την οποία οδηγούσε ο ίδιος, με το με αριθμό κυκλοφορίας ………αυτοκίνητο, στη διασταύρωση των οδών Α Ν και Ζ, προκλήθηκε διότι η ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα Ρ-2 (STOP), η οποία βρισκόταν στην οδό Α Ν και πριν από τη διασταύρωση με την οδό Ζ (Ν Ζ), ήταν πεσμένη στο έδαφος, οριζόντια του πεζοδρομίου, όπως ρητώς αναγράφεται στην από 12-4-2016 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος του Τμήματος Τροχαίας Ε, με αποτέλεσμα να μην είναι ορατή από τον ενάγοντα. Αν η προαναφερόμενη ρυθμιστική πινακίδα Ρ-2 βρισκόταν στην ορθή της θέση, ο ενάγων θα είχε ακινητοποιήσει τη μοτοσυκλέτα του για να ασκήσει τον απαιτούμενο έλεγχο πριν επιχειρήσει δεξιό ελιγμό για να εισέλθει στην οδό Ζ. και, συνεπώς, θα είχε αποφύγει τη σύγκρουσή του με το με αριθμό κυκλοφορίας ΙΧΕ αυτοκίνητο. Προκύπτει επίσης από το ……./19-11-2016 έγγραφο της Τροχαίας Ε ότι η εν λόγω πινακίδα είχε καταστραφεί την προηγούμενη του ένδικου ατυχήματος ημέρα (…….. και ώρα 22.00), συνεπεία έτερου τροχαίου ατυχήματος στο ίδιο σημείο και πρόσκρουσης ενός από τα εμπλεκόμενα οχήματα σε αυτήν, γεγονός για το οποίο ο εναγόμενος Δήμος είχε ενημερωθεί με τηλεομοιοτυπία από το Τμήμα Τροχαίας Ε στις και ώρα 00.11, ήτοι πριν από το ένδικο ατύχημα, απορριπτομένων ως αβάσιμων των αντίθετων ισχυρισμών του. Περαιτέρω, σύμφωνα με τις προπαρατεθείσες διατάξεις, ο εναγόμενος Δήμος είναι αρμόδιος για τη συντήρηση των πινακίδων ρύθμισης της κυκλοφορίας των οδών που βρίσκονται στην τοπική του αρμοδιότητα, ώστε να εξασφαλίζεται η ασφάλεια της κυκλοφορίας των οχημάτων και πεζών στις εν λόγω οδούς και να αποφεύγονται τα εξ αυτού του λόγου τροχαία ατυχήματα. Η δε παράλειψη των οργάνων του να συντηρήσουν και να αποκαταστήσουν την εν λόγω πινακίδα ή να ρυθμίσουν προσωρινά την κυκλοφορία στο οδικό αυτό σημείο με άλλους τρόπους βρίσκεται σε αιτιώδη συνάφεια με την επελθούσα περιουσιακή ζημία του ενάγοντος και τη συνακόλουθη σωματική βλάβη του, αφού κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, η εν λόγω παράλειψη ήταν ικανή και μπορούσε να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων το επιζήμιο αποτέλεσμα, ενόψει και του ότι ο ενάγων, όση σύνεση και επιμέλεια και να επεδείκνυε κατά την οδήγηση, δεν θα μπορούσε να δει την πεσμένη στο έδαφος πινακίδα STOP. Εξάλλου, όσα υποστηρίζει ο Δήμος περί συνδρομής αποκλειστικής υπαιτιότητας ή συνυπαιτιότητας του ενάγοντος, τα οποία προβάλλονται παραδεκτώς με το κατατεθέν πριν τη συζήτηση υπόμνημα, είναι απορριπτέα ως αβάσιμα, ενόψει και του ότι από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι ο ενάγων δεν οδηγούσε με την απαιτούμενη επιμέλεια. Κατόπιν τούτων, το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχει ευθύνη του εναγόμενου Δήμου προς αποζημίωση του ενάγοντος, σύμφωνα με τα άρθρα 105-106 του ΕισΝΑΚ, απορριπτομένων ως αβασίμων όλων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών του.

  Χρήστος Μέμτσας   Ιούλ 13, 2021   αποζημίωση   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ευθύνη Δήμου για παράλειψη αντικατάστασης πινακίδας που έχει καταστραφεί Read More
ΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Αστικό δίκαιο είναι το γενικό ιδιωτικό δίκαιο, δηλαδή το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν τις έννομες σχέσεις της ζωής του κοινού ανθρώπου. Η καθημερινότητα μας, οι συναλλαγές μας, οι σχέσεις με την οικογένεια, η απόκτηση και διαφύλαξη της περιουσίας μας ρυθμίζονται από τους κανόνες αυτούς. Στο πλαίσιο των ως άνω κανόνων, τίθενται οι θεμελιώδεις αρχές των συναλλαγών, όπως επί παραδείγματι η ικανότητα του ατόμου να συνάπτει – συμμετέχει σε μία νόμιμη πράξη (δικαιοπραξία), η εκπροσώπηση και αντιπροσώπευσή του, ή  η ερμηνεία μιας σύμβασης, είναι κάποια από τα θέματα που ρυθμίζονται από το αστικό δίκαιο (γενικές αρχές αστικού δικαίου, άρθρα 1-286 Α.Κ.).

Ενδεικτικά παραδείγματα από την καθημερινή πραγματικότητα, τα οποία ρυθμίζονται από τους κανόνες του αστικού δικαίου είναι οι συμβάσεις που συνάπτουμε με φυσικά ή νομικά πρόσωπα (π.χ. τράπεζες), οι αγοραπωλησίες που πραγματοποιούμε, οι συμφωνίες που καταρτίζουμε για παροχή υπηρεσιών, οι μισθώσεις των ακινήτων, οι δανειακές, αλλά και γενικότερες υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε στα πλαίσια συμβατικών σχέσεων, η αποκατάσταση της ζημίας που υποστήκαμε ή προκαλέσαμε (ενοχικό δίκαιο, άρθρα 287-946 Α.Κ ). Επίσης από το αστικό δίκαιο ρυθμίζονται  η προστασία των δικαιωμάτων όπως η κυριότητα ή η νομή επί κινητών ή ακινήτων, τα βάρη επ΄ αυτών (ενέχυρο, υποθήκη κ.λ.), η κτήση της κυριότητας μέσω μεταβιβάσεως ή χρησικτησίας κ.λ.π (εμπράγματο δίκαιο, άρθρα 947-1.345 Α.Κ.).

Επιπροσθέτως, ο γάμος ή το διαζύγιο, η σχέση των συζύγων, των γονέων με τα τέκνα, τα δικαιώματα διατροφής, η υιοθεσία ενός παιδιού και εν γένει οι σχέσεις που δημιουργούνται σε μία οικογένεια αποτελούν μέρος των ρυθμίσεων του αστικού δικαίου (οικογενειακό δίκαιο, άρθρα 1.346-1.694 Α.Κ ).

Τέλος, τα θέματα που άπτονται των κληρονομικών δικαιωμάτων, οι δικαιούχοι της κληρονομιάς, αλλά και η εγκυρότητα της διαθήκης ρυθμίζονται από τις διατάξεις του αστικού δικαίου (κληρονομικό δίκαιο, άρθρα 1.710 – 2.035 Α.Κ).

×
ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Ποινικό δίκαιο είναι το σύνολο το κανόνων που προσδιορίζουν τα γενικά και ειδικά χαρακτηριστικά μιας αξιόποινης συμπεριφοράς που εμφανίζει ιδιάζουσα ηθικοκοινωνική απαξία (έγκλημα), καθορίζοντας ταυτόχρονα και τον τρόπο τιμωρίας της (ποινή). Πρωταρχικός σκοπός του ποινικού δικαίου είναι η εμπέδωση της κοινωνικής ειρήνης μέσω της προστασίας των ηθικοκοινωνικών αξιών, οι οποίες θεμελιώνουν την έννομη τάξη. Τα εγκλήματα με κριτήριο την ποινή που προβλέπεται από το νόμο τριχοτομούνται α) σε πταίσματα, με προβλεπόμενη ποινή κράτηση ή πρόστιμο, β) σε πλημμελήματα με προβλεπόμενη ποινή φυλάκιση, χρηματική ποινή ή περιορισμό σε σωφρονιστικό κατάστημα και γ) σε κακουργήματα με προβλεπόμενη ποινή την κάθειρξη. Τα πραγματικά περιστατικά που εξετάζουμε για να διαπιστώσουμε εάν τελείται ένα έγκλημα βάσει του αντίστοιχου κανόνα δικαίου είναι η ύπαρξη  πράξης ή παράλειψης, η πλήρωση της αντικειμενικής υπόσταση ενός εγκλήματος, το άδικο, ο καταλογισμός, η πλήρωση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, ο δόλος, η αμέλεια και τέλος το τιμωρητό, καταλήγοντας ανάλογα με τα στοιχεία της κάθε περίπτωσης σε επιβολή ποινής, περιοριστικού μέτρου, ή και σε καμιά ποινική κύρωση όταν υφίστανται επί παραδείγματι οι λόγοι άρσης του αδίκου (άμυνα, έκτακτη ανάγκη), του καταλογισμού (ψυχώσεις κλπ), ή του αξιοποίνου (παραγραφή).

Συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται ως αξιόποινες από την ελληνική πολιτεία είναι επί παραδείγματι  τα εγκλήματα κατά της ιδιοκτησίας όπως η κλοπή (372 επ Π.Κ), η υπεξαίρεση (375 Π.Κ), η ληστεία (380 Π.Κ), η φθορά ξένης ιδιοκτησίας (381 Π.Κ), επίσης τα εγκλήματα κατά της περιουσίας όπως η εκβίαση (385 Π.Κ), η απάτη (386 Π.Κ), η απάτη με υπολογιστή (386Α). Επιπλέον τα εγκλήματα κατά της ζωής, όπως η ανθρωποκτονία με πρόθεση (299 Π.Κ), οι σωματικές βλάβες (308 επ. Π.Κ) κ.λ.. Συνήθεις συμπεριφορές της καθημερινότητας που χαρακτηρίζονται ως εγκλήματα από τον Π. Κ είναι τα εγκλήματα κατά της τιμής όπως  η εξύβριση (361 Π.Κ), η δυσφήμιση (362 Π.Κ) κ.λ..

Πέραν του Π.Κ και άλλα νομοθετήματα χαρακτηρίζουν μια συγκεκριμένη συμπεριφορά ως αξιόποινη και προβλέπουν την επιβολή αντίστοιχης ποινής, όπως είναι επί παραδείγματι η πολεοδομική νομοθεσία, ή ο νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών (παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 3459/2006 και Ν. 4139/2013)

 Από την άλλη πλευρά οι διατάξεις του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας θεσπίζουν τους κανόνες για να διασφαλιστεί μία νόμιμη και δίκαιη δίκη με σεβασμό στη βασική αρχή του δικαίου που είναι το τεκμήριο της αθωότητας του κατηγορουμένου. Συγχρόνως διασφαλίζουν και ρυθμίζουν τη συμμετοχή του θύματος στην ποινική διαδικασία, είτε με τη παράστασή του ως πολιτικού ενάγοντος, είτε ορίζοντας συγκεκριμένα εγκλήματα τα οποία διώκονται μόνο μετά από έγκληση του θύματος. Ομολογουμένως η ποινική δίκη από την προανάκριση μέχρι την  επ’ ακροατηρίω εκδίκαση μιας υπόθεσης είναι μια ιδιαιτέρως «γοητευτική», αλλά παράλληλα απαιτητική διαδικασία. Ο ρόλος του συνηγόρου είναι πολυσχιδής, καθώς οφείλει να διαθέτει ευρύτητα πνεύματος, να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικός κατά την ανάγνωση της ποινικής δικογραφίας και να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση προκειμένου να δώσει με υπευθυνότητα και βαθιά συναίσθηση του ρόλου του, ορθές κατευθυντήριες γραμμές στον πελάτη του.

Στον Ποινικό Κώδικα και στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ρυθμίζονται επίσης διαδικασίες που συναντάμε κατ΄ εξοχήν στη δικαστηριακή πρακτική, όπως η «συγχώνευση» των ποινών (551 Κ.Π.Δ), η μετατροπή τους σε χρηματικές, η δοσοποίηση τους, ή η μετατροπή τους σε κοινωφελή εργασία (82 Π.Κ.), η αναστολή εκτέλεσης των επιβαλλόμενων ποινών (497 παρ. 7 Κ.Π.Δ.) και η ακύρωση είτε της διαδικασίας (341 Κ.Π.Δ.), είτε της ίδιας της απόφασης (430 Κ.Π.Δ.).

 

×
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Διοικητικό δίκαιο είναι το σύστημα των κανόνων βάσει των οποίων ρυθμίζονται η οργάνωση και η λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης, δηλαδή του συνόλου των δημοσίων υπηρεσιών του κράτους και των νομικών προσώπων εκείνων που διακρίνονται ως φορείς άσκησης δημοσίας εξουσίας, καθώς και τις σχέσεις αυτών προς τους πολίτες και τα διοικητικά όργανα. Στην πράξη η Διοίκηση εκδίδει καθημερινά δεκάδες ατομικές και κανονιστικές διοικητικές πράξεις. Από τις πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων της διοίκησης παράγονται άμεσα αποτελέσματα που επηρεάζουν τους διοικούμενους, πολλές φορές κατά τρόπο επιβλαβή για τα συμφέροντά τους. Η πρακτική και η εμπειρία δείχνουν ότι η άσκηση εξουσίας από την πλευρά της Διοίκησης γίνεται πολλές φορές είτε κατά παράβαση των νόμων, είτε καθ΄ υπέρβαση της διακριτικής ευχέρειας των οργάνων της, ενώ πολλές φορές εκδίδονται διοικητικές πράξεις που στερούνται αιτιολογίας. Αποτέλεσμα των ανωτέρω είναι χιλιάδες υποθέσεις να εισάγονται κάθε χρόνο στα διοικητικά δικαστήρια με αίτημα είτε την ακύρωση των διοικητικών πράξεων, είτε την έγερση αξιώσεων αποζημίωσης κατά του Δημοσίου. Η πρόσληψη, ο διορισμός, η προαγωγή, η απόλυση, η απονομή σύνταξης στα πλαίσια του δημοσιοϋπαλληλικού δικαίου, η σύναψη συμβάσεων μεταξύ ιδιωτών και του κράτους, η εκτέλεση ενός δημοσίου έργου, η επιβολή ενός προστίμου, οι πάσης φύσεως φορολογικές υποθέσεις, οι αξιώσεις αποζημίωσης κατά του κράτους, η χορήγηση ή η ανάκληση αδειών ίδρυσης και λειτουργίας των καταστημάτων είναι κάποιες από τις υποθέσεις που ρυθμίζονται από το Διοικητικό Δίκαιο και οι σχετικές διαφορές υπάγονται στα Διοικητικά Δικαστήρια .

×
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Ασφαλιστικό δίκαιο είναι το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν τις σχέσεις των κοινωνικών ή ιδιωτικών φορέων ασφάλισης με τους ασφαλισμένους, αλλά και το καθεστώς λειτουργίας των φορέων αυτών. Ασφάλιση, κατά τη νομική της έννοια, είναι κοινωνία ομοίων κινδύνων, που παρέχει στα μέλη της, με αντάλλαγμα, αυτόνομη αξίωση για κάλυψη οικονομικής ανάγκης. Ιδιωτική ασφάλιση είναι αυτή που ασκείται από ασφαλιστικές επιχειρήσεις και βασίζεται σε σύμβαση. Σύμφωνα με τον νόμο 2496/1997 (Ασφαλιστικός Νόμος) προβλέπεται ότι : «..Με την ασφαλιστική σύμβαση η ασφαλιστική επιχείρηση (ασφαλιστής) αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει, έναντι ασφαλίστρου, στον συμβαλλόμενό της (λήπτη της ασφάλισης) ή σε τρίτον, παροχή (ασφάλισμα) σε χρήμα ή, εφόσον υπάρχει ειδική συμφωνία, άλλη παροχή σε είδος, όταν επέλθει το περιστατικό από το οποίο συμφωνήθηκε να εξαρτάται η υποχρέωσή του (ασφαλιστική περίπτωση).

Η ασφάλιση της αστικής ευθύνης έναντι τρίτων από ατυχήματα αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στην Ελλάδα είναι υποχρεωτική και προβλέπεται από το νόμο 489/1976 «περί υποχρεωτικής ασφάλισης της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης των οχημάτων», ενώ σχετικά με θέματα αποζημίωσης τρίτων στο άρθρο 10 προβλέπεται ότι «το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ίδια αξίωση κατά του ασφαλιστή». Ενώ το άρθρο 6 του παραπάνω νόμου αναφέρει  ότι ….η ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να περιλαμβάνει την έναντι τρίτων αστική ευθύνη εξαιτίας θανάτωσης ή σωματικής βλάβης ή ζημιών σε πράγματα, στην οποία περιλαμβάνεται και η χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη ή  ηθική βλάβη…………»

Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στην ελληνική επικράτεια ρυθμίζεται από τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Η παραβίαση του δε, είναι η κύρια αιτία πρόκλησης τροχαίων ατυχημάτων υλικών ζημιών και σωματικών βλαβών σε πεζούς, οδηγούς και επιβάτες.

Η αποζημίωση είτε επί υλικών, είτε επί σωματικών βλαβών ρυθμίζεται από τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα περί αποζημίωσης (914 επ).  Ο ρόλος της αποζημίωσης σ’ ένα τροχαίο ατύχημα είναι ιδιαιτέρως σημαντικός, διότι αποσκοπεί στην αποκατάσταση κάθε βλάβης που έχει υποστεί ένα άτομο. Η βλάβη αυτή μπορεί να είναι, περιουσιακή, ή βλάβη του σώματος, μπορεί να είναι παρούσα  ή και μέλλουσα, μπορεί να είναι θετική ή και αποθετική. Ιδίως στις περιπτώσεις σωματικών βλαβών οι τραυματίες τροχαίων ατυχημάτων χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας, καθώς είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων αδύνατο να αυτοεξυπηρετηθούν. Άλλες πάλι φορές δεν μπορούν να εργαστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που μεταφράζεται σε κάθετη πτώση των εισοδημάτων τους. Ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές φορές ένα τραυματισμός προκαλεί μικρής ή μεγάλης έκτασης αναπηρία, που ανατρέπει την πορεία της ζωής του παθόντα.  Για το λόγο αυτό η άσκηση μίας αγωγής αποζημίωσης απαιτεί γνώση και εμπειρία προκειμένου να επιτευχθεί η πλήρης και εύλογη αποζημίωση κάθε τραυματία.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται η αναζήτηση και διεκδίκηση χρηματικής ικανοποίησης ηθικής βλάβης εξαιτίας της πραγματικής, αναπόφευκτης και σοβαρής ταλαιπωρίας που επιφέρει ένα τροχαίο ατύχημα,  ή της ψυχικής οδύνης για τους συγγενείς των θυμάτων που χάνουν τη ζωή τους από ένα θανατηφόρο δυστύχημα.

×
Υπερχρεωμένα Νοικοκυριά, Ν. 3896/2010

 

Ο Ν. 3869/2010 αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων υπερχρέωσης πολιτών που έχουν αποδεδειγμένη μόνιμη αδυναμία να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους. Απευθύνεται σε πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα, δηλαδή δεν είναι έμποροι, και έχουν περιέλθει στην κατάσταση της μόνιμης αδυναμίας πληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών τους χωρίς δόλο. Στα πλαίσια της προστασίας του Ν. 3869/2010, δίνεται η δυνατότητα στα πρόσωπα αυτά να υπαχθούν σε ρύθμιση, να διασφαλίσουν παράλληλα τους ελάχιστους πόρους διαβίωσης των ιδίων και των οικογενειών τους, να διασώσουν την κύρια κατοικία τους και τελικά να έχουν μία δεύτερη ευκαιρία για ένα νέο οικονομικό ξεκίνημα στη ζωή τους.

(Σημ. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 3869/2010, δεν επιτρέπεται η ρύθμιση οφειλών, οι οποίες: είτε α) έχουν αναληφθεί το τελευταίο έτος πριν την υποβολή της αίτησης υπαγωγής στο νόμο,  είτε β) προέκυψαν από αδικοπραξία που διαπράχθηκε με δόλο, από διοικητικά πρόστιμα, χρηματικές ποινές, φόρους και τέλη προς το Δημόσιο και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου και δευτέρου βαθμού, τέλη προς νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και εισφορές προς οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, είτε γ) προέκυψαν από χορήγηση δανείων από Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 15 και 16 του ν. 3586/2007, όπως ισχύουν (Α’ 151).»)

×
ΔΙΚΑΙΟ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

 

Δίκαιο αλλοδαπών είναι το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν την νόμιμη είσοδο, παραμονή και εγκατάσταση των αλλοδαπών που εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια, θέτοντας όρους και προϋποθέσεις για την χορήγηση αδειών εισόδου και διαμονής σε αυτή. Σύμφωνα με την κρατούσα  άποψη ως αλλοδαπό χαρακτηρίζεται το πρόσωπο εκείνο που έχει άλλη – εκτός της ελληνικής – ιθαγένεια ή που δεν έχει την ιθαγένεια κανενός κράτους (ανιθαγενής).

Η διέλευση των ως άνω προσώπων από τα σύνορα και η διαμονή τους στην ελληνική επικράτεια ρυθμίζονται από τον ισχύοντα Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης που τέθηκε σε ισχύ με τον νόμο 4251/2014, ο οποίος κατήργησε τα περισσότερα άρθρα του νόμου 3386/2005 που επίσης ρύθμιζε τις προϋποθέσεις εισόδου, διαμονής και κοινωνικής ένταξης υπηκόων τρίτων χωρών στην ελληνική επικράτεια.

Πολίτες τρίτων χωρών εφόσον έχουν νόμιμη άδεια εισόδου στην Ελλάδα και πληρούν τις υπόλοιπες προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος, λαμβάνουν άδεια παραμονής. Ο νέος μεταναστευτικός κώδικας κατηγοριοποιεί τις άδειες διαμονής ανάλογα με τον σκοπό και τα δικαιώματα που εξασφαλίζουν στον αλλοδαπό ειδικότερα σε: α) άδεια διαμονής για εργασία και επαγγελματικούς λόγους (π.χ. εργαζόμενοι με εξαρτημένη εργασία – παροχή υπηρεσιών ή έργου) β) άδεια προσωρινής διαμονής (π.χ. εποχιακή εργασία)  γ) άδεια διαμονής για σπουδές, εθελοντική εργασία, έρευνα και επαγγελματική κατάρτιση, δ) άδεια διαμονής για οικογενειακή επανένωση (π.χ. μέλη οικογένειας πολίτη τρίτης χώρας) ε) άδεια διαμονής μακράς διάρκειας (π.χ. άδεια διαμονής επί μακρόν διαμένοντος, άδεια διαμονής δεύτερης γενιάς). Επίσης στον ανωτέρω κώδικα προβλέπεται η χορήγηση αδειών σε πολίτες τρίτων χωρών για ανθρωπιστικούς ή εξαιρετικούς λόγους. Στην κατηγορία των ανθρωπιστικών λόγων υπάγονται επί παραδείγματι τα θύματα εμπορίας ανθρώπων, τα θύματα εγκληματικών πράξεων, οι πάσχοντες αλλοδαποί από σοβαρά προβλήματα υγείας, ανήλικοι φιλοξενούμενοι σε οικοτροφεία κ.λ.π. Στην κατηγορία των εξαιρετικών λόγων υπάγονται οι αλλοδαποί που αποδεδειγμένα έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα.

Από τα άρθρα του νόμου 3386/2005 που δεν καταργήθηκαν αλλά εξακολουθούν να ισχύουν και να εφαρμόζονται είναι τα 76, 77, 78, 80, 81, 82, 83 που ρυθμίζουν τα ζητήματα της διοικητικής απέλασης του αλλοδαπού που έχει τελέσει ποινικό αδίκημα, ή έχει παραβιάσει τον Νόμο περί αλλοδαπών, ή είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια ή για την δημόσια υγεία. Στα παραπάνω άρθρα προβλέπονται τα μέσα άμυνας του αλλοδαπού τόσο κατά της απόφασης για την κράτηση του μέχρι την εκτέλεση της διοικητικής του απέλασης (αντιρρήσεις), όσο και κατά της ίδιας της διοικητικής απέλασης που του έχει επιβληθεί (προσφυγή, αίτηση αναστολής κ.λ.π). Πέραν της διοικητικής, ο Ποινικός Κώδικας προβλέπει και τη δικαστική απέλαση για τους αλλοδαπούς που καταδικάστηκαν σε κάθειρξη, επιβάλλοντας παράλληλα απαγόρευση επανεισόδου στη χώρα (αρ. 74 Π.Κ).

Μέρος του δικαίου των αλλοδαπών αποτελούν οι ρυθμίσεις για την αναγνώριση ενός ατόμου ως πρόσφυγα και η χορήγηση ασύλου. Το Άσυλο είναι ένα είδος διεθνούς προστασίας που χορηγεί μια χώρα σε άτομο που έχει φύγει από τη χώρα του διότι φοβάται ότι θα υποστεί δίωξη. Χορηγείται σύμφωνα με όσα προβλέπει η Σύμβαση της Γενεύης του 1951 σχετικά με το Καθεστώς των Προσφύγων. Για να αναγνωριστεί κάποιος ως πρόσφυγας πρέπει να έχει φύγει από τη χώρα του και να μην μπορεί να γυρίσει γιατί υπάρχει βάσιμος φόβος δίωξης.

Τέλος στο δίκαιο των αλλοδαπών εντάσσονται και οι ρυθμίσεις για την χορήγηση από την ελληνική πολιτεία της ελληνικής ιθαγένειας στους αιτούντες αυτήν σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που θέτει η ελληνική νομοθεσία (πολιτογράφηση κ.λ.). 

×
ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ

 

  1. Η χρήση της ιστοσελίδας mplawyers.gr διέπεται από τους παρόντες όρους και προϋποθέσεις, τους οποίους οι χρήστες καλούνται να διαβάσουν προσεκτικά και να συμμορφώνονται με αυτούς. Η χρήση του mplawyers.gr αποτελεί τεκμήριο ότι ο επισκέπτης/ χρήστης έχει μελετήσει, κατανοήσει και αποδεχτεί όλους τους όρους χρήσης. Οι παρόντες όροι χρήσης μπορεί να αναθεωρούνται και να ενημερώνονται οποιαδήποτε στιγμή και χωρίς προειδοποίηση. 
  2. Σκοπός της ιστοσελίδας mplawyers.gr είναι η γνωριμία του κοινού με τις παρεχόμενες υπηρεσίες και τους συνεργάτες του δικηγορικού γραφείου «Χ.ΜΕΜΤΣΑΣ – Δ. ΠΑΛΛΑ». Τα κείμενα που προβάλλονται στην ιστοσελίδα mplawyers.gr απευθύνονται σε μη νομικούς και αποσκοπούν στην συνοπτική παρουσίαση και εξοικείωση των επισκεπτών της ιστοσελίδας με τις παρεχόμενες νομικές υπηρεσίες του γραφείου μας, επί θεμάτων που ανακύπτουν στις καθημερινές συναλλαγές και σχέσεις. Σε καμία περίπτωση, τα εν λόγω κείμενα δεν έχουν χαρακτήρα νομικών συμβουλών και δεν θα πρέπει χρησιμοποιηθούν για αντίστοιχους σκοπούς. Η δε χρήση της ιστοσελίδας δεν δημιουργεί επαγγελματική σχέση με τους Χρήστες. Το Δικηγορικό μας Γραφείο δεν εγγυάται ότι τα περιεχόμενα της ιστοσελίδας θα παρέχονται χωρίς διακοπή και χωρίς σφάλματα και δεν ευθύνεται για οποιασδήποτε μορφής ζημία υποστεί ο χρήστης εξ αυτού του λόγου, εφόσον αυτός προβαίνει με δική του πρωτοβουλία σε χρήση των εν λόγω υπηρεσιών και με τη γνώση των όρων του παρόντος.
  3. Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αντιγραφή και προβολή του περιεχομένου, εν όλω ή εν μέρει, της ιστοσελίδας mplawyers.gr χωρίς την προηγούμενη ρητή έγγραφη άδεια των διαχειριστών της.
  4. Εφαρμοστέο δίκαιο και δικαιοδοσία: Οι όροι και προϋποθέσεις χρήσης της ιστοσελίδας, καθώς και οποιαδήποτε τροποποίηση, αλλαγή ή αλλοίωσή τους διέπονται και συμπληρώνονται από το ελληνικό δίκαιο. Για οποιαδήποτε διαφορά ανακύψει στα πλαίσια της χρήσης της παρούσης ιστοσελίδας αποκλειστικά αρμόδια ορίζονται τα δικαστήρια των Αθηνών και εφαρμοστέο δίκαιο το ελληνικό.
×