μελλοντική πλαστική επέμβαση

  Χρήστος Μέμτσας   Ιούν 09, 2020   Uncategorized   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο μελλοντική πλαστική επέμβαση

Το γραφείο μας ανέλαβε τη διεκδίκηση αποζημίωσης για λογαριασμό πελάτη μας, ο οποίος ήταν 23 ετών όταν υπέστη σοβαρό τραυματισμό εξαιτίας τροχαίου ατυχήματος. Για την αντιμετώπιση του τραυματισμού του υποβλήθηκε σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις εσωτερικής και εξωτερικής οστεοσύνθεσης, οι οποίες κατέλειπαν στη χειρουργημένη περιοχή δύσμορφες ουλές. Για τον λόγο αυτό ζητήσαμε και αποδείξαμε την αναγκαιότητα να επιδικαστεί αποζημίωση για τη μελλοντική δαπάνη πραγματοποίησης πλαστικής επέμβασης για την χειρουργική αποκατάσταση των εν λόγω δυσμορφιών. Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών διόρθωσε την πρωτόδικη απόφαση, η οποία είχε απορρίψει το αίτημα μας ως πρόωρα ασκηθέν, και επιδίκασε το σχετικό αίτημά μας με το σκεπτικό της αποδεδειγμένης αναγκαιότητας πραγματοποίησης της επέμβασης στο μέλλον και όχι την πραγματοποίηση της κατά τον χρόνο υποβολής του αιτήματος. Επίσης το ανωτέρω Δικαστήριο διόρθωσε την πρωτόδικη απόφαση ως προς το ποσό της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, καθώς η εν λόγω απόφαση είχε παραβιάσει την αρχή της αναλογικότητας επιδικάζοντας ποσό χρηματικής ικανοποίησης πολύ μικρότερο από το εύλογο. Ακολουθεί απόσπασμα της υπ’ αριθμ. 107/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

«..Από τα άρθρα 297, 298, 914, 929 και 930 παρ. 3 Α.Κ σαφώς συνάγεται ότι ως νοσήλια, τα οποία δικαιούται αυτός που έπαθε βλάβη του σώματος ή της υγείας του από αδικοπραξία, θεωρούνται όλες οι δαπάνες οι οποίες ήταν ή πρόκειται να είναι στο μέλλον, αναγκαίες για την αποκατάσταση της υγείας του, αδιάφορα αν αυτός πράγματι τις έκανε (Γεωργιάδη-Σταθόπουλου ΑΚ τ. ΙV σελ. 799, ΑΠ 2099/2007 ΝοΒ 2008.1339, : ΜΕΑ 710/2018 αδημ.). Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται τα έξοδα νοσοκομείου, αμοιβές ιατρών, δαπάνες αγοράς φαρμάκων, βελτιωμένης τροφής αναγκαίας για τη νοσηλεία, πρόσληψης αποκλειστικής νοσοκόμου και γενικά κάθε δαπάνη, που κατά τις εκτιμήσεις της ιατρικής επιστήμης, ήταν αναγκαία για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παθόντος. Αν για την αντιμετώπιση του τραυματισμού του παθόντος και την αποκατάσταση της υγείας του υπάρχουν πολλές δυνατότητες, εκείνος έχει το δικαίωμα να επιλέξει αυτή που ανταποκρίνεται καλύτερα στις προσωπικές του σχέσεις. Ειδικότερα, η ελεύθερη επιλογή του θεράποντος ιατρού, νοσοκομείου, θεραπευτικού ιδρύματος και θεραπευτικής μεθόδου ανήκει κατά κανόνα στον ίδιο το ζημιούμενο. Το ζήτημα εμφανίζεται τόσο για τους ασφαλιστικά καλυμμένους παθόντες όσο και για τους ανασφάλιστους ή μη έχοντες επαρκή ασφαλιστική κάλυψη. Ορθώς γίνεται δεκτό ότι ο παθών από αδικοπραξία δεν είναι υποχρεωμένο; για να μην επιβαρύνει τον υπόχρεο, ασφαλιστικό του ταμείο από πλευράς διαθεσίμων ιατρών και θεραπευτικών κλινικών ή να νοσηλεύεται σε κλινική κατώτερης θέσης και όχι σε ανώτερη ή και στην πρώτη θέση. Ενόψει όμως του ισχύοντος κανόνος ότι αποδίδονται μόνο εκείνα τα έξοδα νοσηλείας-θεραπείας που θεωρούνται εύλογα, δηλαδή εκείνα τα οποίας, από την άποψη ενός συνετού παρατηρητή, φαίνονται σκόπιμα βάσει των δεδομένων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, το ζήτημα επιλύεται με τη σκέψη ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο τρόπος αντιμετώπισης του θέματος από τον παθόντα, αν δεν υπήρχε υπόχρεος προς αποζημίωση και ο ίδιος ο παθών έπρεπε να αντιμετωπίσει εξ ιδίων την κατάστασή του. Δηλαδή, επιβάλλεται να αποδίδονται μόνο εκείνες οι δαπάνες νοσηλείας- θεραπείας, τις οποίες πραγματοποίησε ο παθών εξ ιδίων, ακόμη και αν δεν υπήρχε τρίτος υπόχρεο; προς αποζημίωση (Αθ. Κρητικός, Αποζημίωση από Τροχαία Αυτοκιν. Ατυχήματα έκδοση Δ’2008 παρ. 17, αρ. 21, σελ. 260-261).

Στη προκειμένη περίπτωση, αποδεικνύεται περαιτέρω ότι από τις άνω χειρουργικές επεμβάσεις (εξωτερική και εσωτερική οστεοσύνθεση αριστερής κνήμης και σφυρού), στις οποίες υποβλήθηκε ο ενάγων προς αντιμετώπιση των καταγμάτων, που υπέστη από το αυτοκινητικό ατύχημα, δημιουργήθηκαν μετεγχειρητικά δύσμορφες ουλές στη μεσότητα της πάσχουσας κνήμης κατά την προσθία επιφάνεια, αλλά ένθεν και ένθεν στα σφυρά (έσω και έξω), τις οποίες (ουλές) διαπίστωσε και ο πλαστικός χειρουργός Λ. Π., κατά την κλινική εξέταση, στην οποία υπέβαλε τον ενάγοντα. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την επαναπροσκομιζόμενη από τον  τελευταίο μετ’ επικλήσεως από 18.4.2016 ιατρική γνωμάτευση του εν λόγω πλαστικού χειρουργού, ο ενάγων εμφανίζει στη πάσχουσα περιοχή της κνήμης εισέλκουσες ουλές με την ειδεχθή μορφολογία «δερματικής οπής» ή σαν μία λεπτότατη μεμβράνη του δέρματος να εφάπτεται του υποκειμένου οστού απευθείας. Οι ουλές αυτές, που αντιστοιχούν στα σημεία εμπήξεως των υλικών της εξωτερικής οστεοσύνθεσης, είναι επίσης ασταθείς και εξαιρετικά ευαίσθητες. Στο σφυρό παρατηρείται ουλή χειρουργικής αιτιολογίας, παράλληλη προς τον άξονα του μέλους, μήκους 8 εκ. με ίχνη χειρουργική; συρραφής, η οποία είναι εισέλκουσα, εξαιρετικής δυσμορφίας, μονίμως νυγμώδης ή κνησμώδης. Τέλος, κατά την πτέρνα και τον άκρο πόδα παρατηρείται ουλή στεφανιαίας διευθύνσεως, εισέλκουσα ή σχεδόν αυλακοειδής, σαν να φαίνεται ότι διαμελίζει το πόδι σε δύο τμήματα, εξαιρετικής δυσμορφίας, μήκους 12 εκ. Σύμφωνα επίσης, με την ίδια ιατρική βεβαίωση, όλες οι παραπάνω βλάβες προκαλούν πρόβλημα δυσμορφίας και προκαλούν και λειτουργικά προβλήματα του τύπου των αγγειακών διαταραχών με απότοκο την φλεβική και λεμφική στάση και για το λόγο αυτόν καθίσταται επιτακτική η άμεση επανόρθωση των ανωτέρω βλαβών κατά το δυνατόν, με μία πλαστική επέμβαση, υπό γενική αναισθησία, η οποία απαιτεί νοσηλεία δύο (2) ημερών και μετεγχειρητικώς χρήση LASER προς περαιτέρω αισθητική βελτίωση των μετεγχειρητικών και των δυσχρωσικών ουλών, με κόστος ανερχόμενο (κατά το χρόνο σύνταξης της ιατρική; βεβαίωσης), για νοσηλεία σε ιδιωτικό νοσηλευτικό ίδρυμα μέσων οικονομικών αξιώσεων, για LASER και για μετεγχειρητικό έλεγχο και παρακολούθηση, στο συνολικό ποσό των 6.458,00 ευρώ (νοσηλεία 2 ημερών 245 ευρώ, προ εγχειρητικό ς έλεγχο; 260 ευρώ, αμοιβή αποκλειστικών νοσοκόμων για ημερήσια και βραδυνή απασχόληση 139,90 ευρώ, χειρουργική αίθουσα 734 ευρώ, αναλώσιμα υλικά επέμβασης 290 ευρώ, αμοιβή αναισθησιολόγου 700 ευρώ, αμοιβή χειρουργού και βοηθού 2.450 ευρώ, μετεγχειρητικός έλεγχος στη κλινική 270 ευρώ, δαπάνη χρήσης laser για 8 συνεδρίες 640 ευρώ, μετεγχειρητική παρακολούθηση 360 ευρώ, φάρμακα κλπ 240 ευρώ).

Με τα ανωτέρω δεδομένα, σε συνδυασμό με τη νεαρή ηλικία του παθόντος (ηλικίας 23 ετών κατά το χρόνο του ατυχήματος), λαμβανομένων υπόψη και των διδαγμάτων της κοινής πείρας, είναι πρόδηλη η ανάγκη υποβολής του ενάγοντος παθόντος στην ως άνω μελλοντική επανορθωτική χειρουργική επέμβαση, προκειμένου να απαλειφθούν οι δύσμορφες ουλές, οι οποίες, πέραν των λειτουργικών προβλημάτων, του δημιουργούν αναμφίβολα, και αισθητικό πρόβλημα και στενοχώρια και είναι δικαιολογημένη η επιθυμία του για τούτο, συνάμα δε, προκύπτει ότι έχει και την πρόθεση να προβεί στην επέμβαση αυτή και τη σχετική δαπάνη. Ωστόσο, ενόψει του ισχύοντος κανόνα, κατά τα αναφερόμενα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, ότι αποδίδονται μόνο εκείνα τα έξοδα της νοσηλείας που θεωρούνται εύλογα, το απαιτούμενο, σύμφωνα με την άνω βεβαίωση (γνωμάτευση) του πλαστικού χειρουργού, ποσό, συνολικού ύψους 6.458,00 ευρώ, το οποίο, προφανώς αντιστοιχεί σε ιδιωτικό νοσηλευτικό ίδρυμα όχι μέσων, αλλά ιδιαίτερα υψηλών οικονομικών αξιώσεων, κρίνεται υπερβολικό εν προκειμένω, καθώς, σύμφωνα και με τα διδάγματα της κοινής πείρας, λαμβάνοντας υπόψη και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση του εκκαλούντο; (αποθηκάριοι; με μικτές μηνιαίες αποδοχές 257,52 ευρώ), κρίνεται πλέον ή βέβαιον ότι ο τελευταίος, αν δεν υπήρχε υπόχρεος προς αποζημίωση του και μάλιστα ασφαλιστική εταιρία και έπρεπε ο ίδιος να αντιμετωπίσει εξ ιδίων την κατάσταση και να επωμιστεί τη σχετική δαπάνη, θα αναζητούσε και θα επέλεγε για τη σχετική επανορθωτική επέμβαση μια ιδιωτική κλινική μέσων οικονομικών αξιώσεων, με δεδομένο ότι ο ασφαλιστικός του φορέας δεν καλύπτει τη δαπάνη των παραπάνω περιγραφόμενων πλαστικών επεμβάσεων, διότι αφορούν αισθητικούς λόγους (Κ.Υ.Α Φ.90380/5383/738/10.4.2012 περί «Ενιαίου Κανονισμού Παροχών Υγείας του Εθνικού Οργανισμού Παροχών Υπηρεσιών Υγείας (Ε.Ο.Π.Υ.Υ)», με απαιτούμενη δαπάνη 4.000,00 ευρώ, το οποίο κρίνεται εύλογο με βάση τα σχετικώς προεκτεθέντα ως προς το είδος των σωματικών βλαβών και την έκταση των μετεγχειρητικών βλαβών. Κατ’ ακολουθίαν τούτων, ο ενάγων δικαιούται να αξιώσει το ποσό αυτό ως αποζημίωση για τη μέλλουσα αυτή θετική ζημία του, η αποκατάσταση της οποίας μπορεί να αξιωθεί και πριν από την πραγματοποίησή της, χωρίς να απαιτείται η οπωσδήποτε εκτέλεση της επιβαλλόμενης πλαστικής εγχείρησης, καθώς αρκεί η αναγκαιότητα της και η πρόθεση του παθόντος να υποβληθεί σε τέτοια εγχείρηση και τη σχετική δαπάνη, στοιχεία που συντρέχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση, ενώ περαιτέρω η ελεύθερη επιλογή του θεράποντος ιατρού και νοσοκομείου ανήκει στον ίδιο το ζημιωθέντα, λαμβάνοντας υπόψη και τον τρόπο αντιμετώπισης από τον παθόντα των εξόδων νοσηλείας, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την συνεκκαλούμενη απόφασή του, απέρριψε ως προώρως ασκηθέν το εν λόγω κονδύλιο με την αιτιολογία ότι πρέπει πρώτα να προηγηθεί η χειρουργική επέμβαση της αφαίρεσης των υλικών της εσωτερική; οστεοσύνθεσης, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και ως εκ τούτου ο δεύτερος λόγος της έφεσης του ενάγοντος πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτός, ως ουσιαστικά βάσιμος…»

«..Τέλος, λόγω του σοβαρού τραυματισμού του και τη καταστροφή του οχήματός του κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, ο ενάγων υπέστη ηθική βλάβη για την οποία δικαιούται χρηματική ικανοποίηση. Λαμβανομένου δε υπόψη του είδους και του μεγέθους των τραυματισμών του, που περιγράφονται λεπτομερώς παραπάνω, της μόνιμης μερική; αναπηρίας που του προκάλεσαν, η οποία αφορά την μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα και της εμμένουσα δυσκαμψίας της αριστερής ποδοκνημικής, της διάρκειας της νοσηλείας του, της ταλαιπωρία; που δοκίμασε και θα δοκιμάζει στο μέλλον εξ αιτίας των τραυματισμών του, της έλλειψης συντρέχοντος πταίσματος εκ μέρους του και εν γένει της κοινωνική; και οικονομική; του κατάστασης, το ύψος αυτής πρέπει να καθοριστεί στο ποσό των 20.000,00 ευρώ, εκ των οποίων το ποσό των 100,00 ευρώ αφορά τη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από τη θλίψη που δοκίμασε εξαιτίας της στέρησης του οχήματός του, το οποίο κρίνεται εύλογο και δίκαιο ενόψει των ανωτέρω κριτηρίων. Η εκκαλούμενη επομένως, η οποία έκρινε ότι το χρηματικό ποσό των χρηματική; ικανοποίηση; πρέπει να καθοριστεί στο ποσό των 5.000,00 ευρώ, έσφαλε μερικώς κατά τον εν μέρει βάσιμο περί τούτο πρώτο λόγο της έφεσης του ενάγοντος.

Comments are closed.

ΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Αστικό δίκαιο είναι το γενικό ιδιωτικό δίκαιο, δηλαδή το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν τις έννομες σχέσεις της ζωής του κοινού ανθρώπου. Η καθημερινότητα μας, οι συναλλαγές μας, οι σχέσεις με την οικογένεια, η απόκτηση και διαφύλαξη της περιουσίας μας ρυθμίζονται από τους κανόνες αυτούς. Στο πλαίσιο των ως άνω κανόνων, τίθενται οι θεμελιώδεις αρχές των συναλλαγών, όπως επί παραδείγματι η ικανότητα του ατόμου να συνάπτει – συμμετέχει σε μία νόμιμη πράξη (δικαιοπραξία), η εκπροσώπηση και αντιπροσώπευσή του, ή  η ερμηνεία μιας σύμβασης, είναι κάποια από τα θέματα που ρυθμίζονται από το αστικό δίκαιο (γενικές αρχές αστικού δικαίου, άρθρα 1-286 Α.Κ.).

Ενδεικτικά παραδείγματα από την καθημερινή πραγματικότητα, τα οποία ρυθμίζονται από τους κανόνες του αστικού δικαίου είναι οι συμβάσεις που συνάπτουμε με φυσικά ή νομικά πρόσωπα (π.χ. τράπεζες), οι αγοραπωλησίες που πραγματοποιούμε, οι συμφωνίες που καταρτίζουμε για παροχή υπηρεσιών, οι μισθώσεις των ακινήτων, οι δανειακές, αλλά και γενικότερες υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε στα πλαίσια συμβατικών σχέσεων, η αποκατάσταση της ζημίας που υποστήκαμε ή προκαλέσαμε (ενοχικό δίκαιο, άρθρα 287-946 Α.Κ ). Επίσης από το αστικό δίκαιο ρυθμίζονται  η προστασία των δικαιωμάτων όπως η κυριότητα ή η νομή επί κινητών ή ακινήτων, τα βάρη επ΄ αυτών (ενέχυρο, υποθήκη κ.λ.), η κτήση της κυριότητας μέσω μεταβιβάσεως ή χρησικτησίας κ.λ.π (εμπράγματο δίκαιο, άρθρα 947-1.345 Α.Κ.).

Επιπροσθέτως, ο γάμος ή το διαζύγιο, η σχέση των συζύγων, των γονέων με τα τέκνα, τα δικαιώματα διατροφής, η υιοθεσία ενός παιδιού και εν γένει οι σχέσεις που δημιουργούνται σε μία οικογένεια αποτελούν μέρος των ρυθμίσεων του αστικού δικαίου (οικογενειακό δίκαιο, άρθρα 1.346-1.694 Α.Κ ).

Τέλος, τα θέματα που άπτονται των κληρονομικών δικαιωμάτων, οι δικαιούχοι της κληρονομιάς, αλλά και η εγκυρότητα της διαθήκης ρυθμίζονται από τις διατάξεις του αστικού δικαίου (κληρονομικό δίκαιο, άρθρα 1.710 – 2.035 Α.Κ).

×
ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Ποινικό δίκαιο είναι το σύνολο το κανόνων που προσδιορίζουν τα γενικά και ειδικά χαρακτηριστικά μιας αξιόποινης συμπεριφοράς που εμφανίζει ιδιάζουσα ηθικοκοινωνική απαξία (έγκλημα), καθορίζοντας ταυτόχρονα και τον τρόπο τιμωρίας της (ποινή). Πρωταρχικός σκοπός του ποινικού δικαίου είναι η εμπέδωση της κοινωνικής ειρήνης μέσω της προστασίας των ηθικοκοινωνικών αξιών, οι οποίες θεμελιώνουν την έννομη τάξη. Τα εγκλήματα με κριτήριο την ποινή που προβλέπεται από το νόμο τριχοτομούνται α) σε πταίσματα, με προβλεπόμενη ποινή κράτηση ή πρόστιμο, β) σε πλημμελήματα με προβλεπόμενη ποινή φυλάκιση, χρηματική ποινή ή περιορισμό σε σωφρονιστικό κατάστημα και γ) σε κακουργήματα με προβλεπόμενη ποινή την κάθειρξη. Τα πραγματικά περιστατικά που εξετάζουμε για να διαπιστώσουμε εάν τελείται ένα έγκλημα βάσει του αντίστοιχου κανόνα δικαίου είναι η ύπαρξη  πράξης ή παράλειψης, η πλήρωση της αντικειμενικής υπόσταση ενός εγκλήματος, το άδικο, ο καταλογισμός, η πλήρωση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, ο δόλος, η αμέλεια και τέλος το τιμωρητό, καταλήγοντας ανάλογα με τα στοιχεία της κάθε περίπτωσης σε επιβολή ποινής, περιοριστικού μέτρου, ή και σε καμιά ποινική κύρωση όταν υφίστανται επί παραδείγματι οι λόγοι άρσης του αδίκου (άμυνα, έκτακτη ανάγκη), του καταλογισμού (ψυχώσεις κλπ), ή του αξιοποίνου (παραγραφή).

Συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται ως αξιόποινες από την ελληνική πολιτεία είναι επί παραδείγματι  τα εγκλήματα κατά της ιδιοκτησίας όπως η κλοπή (372 επ Π.Κ), η υπεξαίρεση (375 Π.Κ), η ληστεία (380 Π.Κ), η φθορά ξένης ιδιοκτησίας (381 Π.Κ), επίσης τα εγκλήματα κατά της περιουσίας όπως η εκβίαση (385 Π.Κ), η απάτη (386 Π.Κ), η απάτη με υπολογιστή (386Α). Επιπλέον τα εγκλήματα κατά της ζωής, όπως η ανθρωποκτονία με πρόθεση (299 Π.Κ), οι σωματικές βλάβες (308 επ. Π.Κ) κ.λ.. Συνήθεις συμπεριφορές της καθημερινότητας που χαρακτηρίζονται ως εγκλήματα από τον Π. Κ είναι τα εγκλήματα κατά της τιμής όπως  η εξύβριση (361 Π.Κ), η δυσφήμιση (362 Π.Κ) κ.λ..

Πέραν του Π.Κ και άλλα νομοθετήματα χαρακτηρίζουν μια συγκεκριμένη συμπεριφορά ως αξιόποινη και προβλέπουν την επιβολή αντίστοιχης ποινής, όπως είναι επί παραδείγματι η πολεοδομική νομοθεσία, ή ο νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών (παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 3459/2006 και Ν. 4139/2013)

 Από την άλλη πλευρά οι διατάξεις του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας θεσπίζουν τους κανόνες για να διασφαλιστεί μία νόμιμη και δίκαιη δίκη με σεβασμό στη βασική αρχή του δικαίου που είναι το τεκμήριο της αθωότητας του κατηγορουμένου. Συγχρόνως διασφαλίζουν και ρυθμίζουν τη συμμετοχή του θύματος στην ποινική διαδικασία, είτε με τη παράστασή του ως πολιτικού ενάγοντος, είτε ορίζοντας συγκεκριμένα εγκλήματα τα οποία διώκονται μόνο μετά από έγκληση του θύματος. Ομολογουμένως η ποινική δίκη από την προανάκριση μέχρι την  επ’ ακροατηρίω εκδίκαση μιας υπόθεσης είναι μια ιδιαιτέρως «γοητευτική», αλλά παράλληλα απαιτητική διαδικασία. Ο ρόλος του συνηγόρου είναι πολυσχιδής, καθώς οφείλει να διαθέτει ευρύτητα πνεύματος, να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικός κατά την ανάγνωση της ποινικής δικογραφίας και να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση προκειμένου να δώσει με υπευθυνότητα και βαθιά συναίσθηση του ρόλου του, ορθές κατευθυντήριες γραμμές στον πελάτη του.

Στον Ποινικό Κώδικα και στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ρυθμίζονται επίσης διαδικασίες που συναντάμε κατ΄ εξοχήν στη δικαστηριακή πρακτική, όπως η «συγχώνευση» των ποινών (551 Κ.Π.Δ), η μετατροπή τους σε χρηματικές, η δοσοποίηση τους, ή η μετατροπή τους σε κοινωφελή εργασία (82 Π.Κ.), η αναστολή εκτέλεσης των επιβαλλόμενων ποινών (497 παρ. 7 Κ.Π.Δ.) και η ακύρωση είτε της διαδικασίας (341 Κ.Π.Δ.), είτε της ίδιας της απόφασης (430 Κ.Π.Δ.).

 

×
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Διοικητικό δίκαιο είναι το σύστημα των κανόνων βάσει των οποίων ρυθμίζονται η οργάνωση και η λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης, δηλαδή του συνόλου των δημοσίων υπηρεσιών του κράτους και των νομικών προσώπων εκείνων που διακρίνονται ως φορείς άσκησης δημοσίας εξουσίας, καθώς και τις σχέσεις αυτών προς τους πολίτες και τα διοικητικά όργανα. Στην πράξη η Διοίκηση εκδίδει καθημερινά δεκάδες ατομικές και κανονιστικές διοικητικές πράξεις. Από τις πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων της διοίκησης παράγονται άμεσα αποτελέσματα που επηρεάζουν τους διοικούμενους, πολλές φορές κατά τρόπο επιβλαβή για τα συμφέροντά τους. Η πρακτική και η εμπειρία δείχνουν ότι η άσκηση εξουσίας από την πλευρά της Διοίκησης γίνεται πολλές φορές είτε κατά παράβαση των νόμων, είτε καθ΄ υπέρβαση της διακριτικής ευχέρειας των οργάνων της, ενώ πολλές φορές εκδίδονται διοικητικές πράξεις που στερούνται αιτιολογίας. Αποτέλεσμα των ανωτέρω είναι χιλιάδες υποθέσεις να εισάγονται κάθε χρόνο στα διοικητικά δικαστήρια με αίτημα είτε την ακύρωση των διοικητικών πράξεων, είτε την έγερση αξιώσεων αποζημίωσης κατά του Δημοσίου. Η πρόσληψη, ο διορισμός, η προαγωγή, η απόλυση, η απονομή σύνταξης στα πλαίσια του δημοσιοϋπαλληλικού δικαίου, η σύναψη συμβάσεων μεταξύ ιδιωτών και του κράτους, η εκτέλεση ενός δημοσίου έργου, η επιβολή ενός προστίμου, οι πάσης φύσεως φορολογικές υποθέσεις, οι αξιώσεις αποζημίωσης κατά του κράτους, η χορήγηση ή η ανάκληση αδειών ίδρυσης και λειτουργίας των καταστημάτων είναι κάποιες από τις υποθέσεις που ρυθμίζονται από το Διοικητικό Δίκαιο και οι σχετικές διαφορές υπάγονται στα Διοικητικά Δικαστήρια .

×
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

 

Ασφαλιστικό δίκαιο είναι το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν τις σχέσεις των κοινωνικών ή ιδιωτικών φορέων ασφάλισης με τους ασφαλισμένους, αλλά και το καθεστώς λειτουργίας των φορέων αυτών. Ασφάλιση, κατά τη νομική της έννοια, είναι κοινωνία ομοίων κινδύνων, που παρέχει στα μέλη της, με αντάλλαγμα, αυτόνομη αξίωση για κάλυψη οικονομικής ανάγκης. Ιδιωτική ασφάλιση είναι αυτή που ασκείται από ασφαλιστικές επιχειρήσεις και βασίζεται σε σύμβαση. Σύμφωνα με τον νόμο 2496/1997 (Ασφαλιστικός Νόμος) προβλέπεται ότι : «..Με την ασφαλιστική σύμβαση η ασφαλιστική επιχείρηση (ασφαλιστής) αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει, έναντι ασφαλίστρου, στον συμβαλλόμενό της (λήπτη της ασφάλισης) ή σε τρίτον, παροχή (ασφάλισμα) σε χρήμα ή, εφόσον υπάρχει ειδική συμφωνία, άλλη παροχή σε είδος, όταν επέλθει το περιστατικό από το οποίο συμφωνήθηκε να εξαρτάται η υποχρέωσή του (ασφαλιστική περίπτωση).

Η ασφάλιση της αστικής ευθύνης έναντι τρίτων από ατυχήματα αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στην Ελλάδα είναι υποχρεωτική και προβλέπεται από το νόμο 489/1976 «περί υποχρεωτικής ασφάλισης της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης των οχημάτων», ενώ σχετικά με θέματα αποζημίωσης τρίτων στο άρθρο 10 προβλέπεται ότι «το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ίδια αξίωση κατά του ασφαλιστή». Ενώ το άρθρο 6 του παραπάνω νόμου αναφέρει  ότι ….η ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να περιλαμβάνει την έναντι τρίτων αστική ευθύνη εξαιτίας θανάτωσης ή σωματικής βλάβης ή ζημιών σε πράγματα, στην οποία περιλαμβάνεται και η χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη ή  ηθική βλάβη…………»

Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στην ελληνική επικράτεια ρυθμίζεται από τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Η παραβίαση του δε, είναι η κύρια αιτία πρόκλησης τροχαίων ατυχημάτων υλικών ζημιών και σωματικών βλαβών σε πεζούς, οδηγούς και επιβάτες.

Η αποζημίωση είτε επί υλικών, είτε επί σωματικών βλαβών ρυθμίζεται από τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα περί αποζημίωσης (914 επ).  Ο ρόλος της αποζημίωσης σ’ ένα τροχαίο ατύχημα είναι ιδιαιτέρως σημαντικός, διότι αποσκοπεί στην αποκατάσταση κάθε βλάβης που έχει υποστεί ένα άτομο. Η βλάβη αυτή μπορεί να είναι, περιουσιακή, ή βλάβη του σώματος, μπορεί να είναι παρούσα  ή και μέλλουσα, μπορεί να είναι θετική ή και αποθετική. Ιδίως στις περιπτώσεις σωματικών βλαβών οι τραυματίες τροχαίων ατυχημάτων χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας, καθώς είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων αδύνατο να αυτοεξυπηρετηθούν. Άλλες πάλι φορές δεν μπορούν να εργαστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που μεταφράζεται σε κάθετη πτώση των εισοδημάτων τους. Ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές φορές ένα τραυματισμός προκαλεί μικρής ή μεγάλης έκτασης αναπηρία, που ανατρέπει την πορεία της ζωής του παθόντα.  Για το λόγο αυτό η άσκηση μίας αγωγής αποζημίωσης απαιτεί γνώση και εμπειρία προκειμένου να επιτευχθεί η πλήρης και εύλογη αποζημίωση κάθε τραυματία.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται η αναζήτηση και διεκδίκηση χρηματικής ικανοποίησης ηθικής βλάβης εξαιτίας της πραγματικής, αναπόφευκτης και σοβαρής ταλαιπωρίας που επιφέρει ένα τροχαίο ατύχημα,  ή της ψυχικής οδύνης για τους συγγενείς των θυμάτων που χάνουν τη ζωή τους από ένα θανατηφόρο δυστύχημα.

×
Υπερχρεωμένα Νοικοκυριά, Ν. 3896/2010

 

Ο Ν. 3869/2010 αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων υπερχρέωσης πολιτών που έχουν αποδεδειγμένη μόνιμη αδυναμία να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους. Απευθύνεται σε πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα, δηλαδή δεν είναι έμποροι, και έχουν περιέλθει στην κατάσταση της μόνιμης αδυναμίας πληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών τους χωρίς δόλο. Στα πλαίσια της προστασίας του Ν. 3869/2010, δίνεται η δυνατότητα στα πρόσωπα αυτά να υπαχθούν σε ρύθμιση, να διασφαλίσουν παράλληλα τους ελάχιστους πόρους διαβίωσης των ιδίων και των οικογενειών τους, να διασώσουν την κύρια κατοικία τους και τελικά να έχουν μία δεύτερη ευκαιρία για ένα νέο οικονομικό ξεκίνημα στη ζωή τους.

(Σημ. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 3869/2010, δεν επιτρέπεται η ρύθμιση οφειλών, οι οποίες: είτε α) έχουν αναληφθεί το τελευταίο έτος πριν την υποβολή της αίτησης υπαγωγής στο νόμο,  είτε β) προέκυψαν από αδικοπραξία που διαπράχθηκε με δόλο, από διοικητικά πρόστιμα, χρηματικές ποινές, φόρους και τέλη προς το Δημόσιο και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου και δευτέρου βαθμού, τέλη προς νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και εισφορές προς οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, είτε γ) προέκυψαν από χορήγηση δανείων από Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 15 και 16 του ν. 3586/2007, όπως ισχύουν (Α’ 151).»)

×
ΔΙΚΑΙΟ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

 

Δίκαιο αλλοδαπών είναι το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν την νόμιμη είσοδο, παραμονή και εγκατάσταση των αλλοδαπών που εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια, θέτοντας όρους και προϋποθέσεις για την χορήγηση αδειών εισόδου και διαμονής σε αυτή. Σύμφωνα με την κρατούσα  άποψη ως αλλοδαπό χαρακτηρίζεται το πρόσωπο εκείνο που έχει άλλη – εκτός της ελληνικής – ιθαγένεια ή που δεν έχει την ιθαγένεια κανενός κράτους (ανιθαγενής).

Η διέλευση των ως άνω προσώπων από τα σύνορα και η διαμονή τους στην ελληνική επικράτεια ρυθμίζονται από τον ισχύοντα Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης που τέθηκε σε ισχύ με τον νόμο 4251/2014, ο οποίος κατήργησε τα περισσότερα άρθρα του νόμου 3386/2005 που επίσης ρύθμιζε τις προϋποθέσεις εισόδου, διαμονής και κοινωνικής ένταξης υπηκόων τρίτων χωρών στην ελληνική επικράτεια.

Πολίτες τρίτων χωρών εφόσον έχουν νόμιμη άδεια εισόδου στην Ελλάδα και πληρούν τις υπόλοιπες προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος, λαμβάνουν άδεια παραμονής. Ο νέος μεταναστευτικός κώδικας κατηγοριοποιεί τις άδειες διαμονής ανάλογα με τον σκοπό και τα δικαιώματα που εξασφαλίζουν στον αλλοδαπό ειδικότερα σε: α) άδεια διαμονής για εργασία και επαγγελματικούς λόγους (π.χ. εργαζόμενοι με εξαρτημένη εργασία – παροχή υπηρεσιών ή έργου) β) άδεια προσωρινής διαμονής (π.χ. εποχιακή εργασία)  γ) άδεια διαμονής για σπουδές, εθελοντική εργασία, έρευνα και επαγγελματική κατάρτιση, δ) άδεια διαμονής για οικογενειακή επανένωση (π.χ. μέλη οικογένειας πολίτη τρίτης χώρας) ε) άδεια διαμονής μακράς διάρκειας (π.χ. άδεια διαμονής επί μακρόν διαμένοντος, άδεια διαμονής δεύτερης γενιάς). Επίσης στον ανωτέρω κώδικα προβλέπεται η χορήγηση αδειών σε πολίτες τρίτων χωρών για ανθρωπιστικούς ή εξαιρετικούς λόγους. Στην κατηγορία των ανθρωπιστικών λόγων υπάγονται επί παραδείγματι τα θύματα εμπορίας ανθρώπων, τα θύματα εγκληματικών πράξεων, οι πάσχοντες αλλοδαποί από σοβαρά προβλήματα υγείας, ανήλικοι φιλοξενούμενοι σε οικοτροφεία κ.λ.π. Στην κατηγορία των εξαιρετικών λόγων υπάγονται οι αλλοδαποί που αποδεδειγμένα έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα.

Από τα άρθρα του νόμου 3386/2005 που δεν καταργήθηκαν αλλά εξακολουθούν να ισχύουν και να εφαρμόζονται είναι τα 76, 77, 78, 80, 81, 82, 83 που ρυθμίζουν τα ζητήματα της διοικητικής απέλασης του αλλοδαπού που έχει τελέσει ποινικό αδίκημα, ή έχει παραβιάσει τον Νόμο περί αλλοδαπών, ή είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια ή για την δημόσια υγεία. Στα παραπάνω άρθρα προβλέπονται τα μέσα άμυνας του αλλοδαπού τόσο κατά της απόφασης για την κράτηση του μέχρι την εκτέλεση της διοικητικής του απέλασης (αντιρρήσεις), όσο και κατά της ίδιας της διοικητικής απέλασης που του έχει επιβληθεί (προσφυγή, αίτηση αναστολής κ.λ.π). Πέραν της διοικητικής, ο Ποινικός Κώδικας προβλέπει και τη δικαστική απέλαση για τους αλλοδαπούς που καταδικάστηκαν σε κάθειρξη, επιβάλλοντας παράλληλα απαγόρευση επανεισόδου στη χώρα (αρ. 74 Π.Κ).

Μέρος του δικαίου των αλλοδαπών αποτελούν οι ρυθμίσεις για την αναγνώριση ενός ατόμου ως πρόσφυγα και η χορήγηση ασύλου. Το Άσυλο είναι ένα είδος διεθνούς προστασίας που χορηγεί μια χώρα σε άτομο που έχει φύγει από τη χώρα του διότι φοβάται ότι θα υποστεί δίωξη. Χορηγείται σύμφωνα με όσα προβλέπει η Σύμβαση της Γενεύης του 1951 σχετικά με το Καθεστώς των Προσφύγων. Για να αναγνωριστεί κάποιος ως πρόσφυγας πρέπει να έχει φύγει από τη χώρα του και να μην μπορεί να γυρίσει γιατί υπάρχει βάσιμος φόβος δίωξης.

Τέλος στο δίκαιο των αλλοδαπών εντάσσονται και οι ρυθμίσεις για την χορήγηση από την ελληνική πολιτεία της ελληνικής ιθαγένειας στους αιτούντες αυτήν σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που θέτει η ελληνική νομοθεσία (πολιτογράφηση κ.λ.). 

×
ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ

 

  1. Η χρήση της ιστοσελίδας mplawyers.gr διέπεται από τους παρόντες όρους και προϋποθέσεις, τους οποίους οι χρήστες καλούνται να διαβάσουν προσεκτικά και να συμμορφώνονται με αυτούς. Η χρήση του mplawyers.gr αποτελεί τεκμήριο ότι ο επισκέπτης/ χρήστης έχει μελετήσει, κατανοήσει και αποδεχτεί όλους τους όρους χρήσης. Οι παρόντες όροι χρήσης μπορεί να αναθεωρούνται και να ενημερώνονται οποιαδήποτε στιγμή και χωρίς προειδοποίηση. 
  2. Σκοπός της ιστοσελίδας mplawyers.gr είναι η γνωριμία του κοινού με τις παρεχόμενες υπηρεσίες και τους συνεργάτες του δικηγορικού γραφείου «Χ.ΜΕΜΤΣΑΣ – Δ. ΠΑΛΛΑ». Τα κείμενα που προβάλλονται στην ιστοσελίδα mplawyers.gr απευθύνονται σε μη νομικούς και αποσκοπούν στην συνοπτική παρουσίαση και εξοικείωση των επισκεπτών της ιστοσελίδας με τις παρεχόμενες νομικές υπηρεσίες του γραφείου μας, επί θεμάτων που ανακύπτουν στις καθημερινές συναλλαγές και σχέσεις. Σε καμία περίπτωση, τα εν λόγω κείμενα δεν έχουν χαρακτήρα νομικών συμβουλών και δεν θα πρέπει χρησιμοποιηθούν για αντίστοιχους σκοπούς. Η δε χρήση της ιστοσελίδας δεν δημιουργεί επαγγελματική σχέση με τους Χρήστες. Το Δικηγορικό μας Γραφείο δεν εγγυάται ότι τα περιεχόμενα της ιστοσελίδας θα παρέχονται χωρίς διακοπή και χωρίς σφάλματα και δεν ευθύνεται για οποιασδήποτε μορφής ζημία υποστεί ο χρήστης εξ αυτού του λόγου, εφόσον αυτός προβαίνει με δική του πρωτοβουλία σε χρήση των εν λόγω υπηρεσιών και με τη γνώση των όρων του παρόντος.
  3. Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αντιγραφή και προβολή του περιεχομένου, εν όλω ή εν μέρει, της ιστοσελίδας mplawyers.gr χωρίς την προηγούμενη ρητή έγγραφη άδεια των διαχειριστών της.
  4. Εφαρμοστέο δίκαιο και δικαιοδοσία: Οι όροι και προϋποθέσεις χρήσης της ιστοσελίδας, καθώς και οποιαδήποτε τροποποίηση, αλλαγή ή αλλοίωσή τους διέπονται και συμπληρώνονται από το ελληνικό δίκαιο. Για οποιαδήποτε διαφορά ανακύψει στα πλαίσια της χρήσης της παρούσης ιστοσελίδας αποκλειστικά αρμόδια ορίζονται τα δικαστήρια των Αθηνών και εφαρμοστέο δίκαιο το ελληνικό.
×